Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016


Διάβασα μια πολύ όμορφη ιστορία στο ίντερνετ σήμερα και θα ήθελα να την μοιραστώ μαζί σας.




Μια νοσοκόμα οδήγησε τον κουρασμένο και πολύ αγχωμένο νεαρό στρατιωτικό στο θάλαμο.



«Ο γιος σου είναι εδώ», είπε στον ηλικιωμένο που ήταν ξαπλωμένος στο μοναδικό κρεβάτι του δωματίου. Χρειάστηκε να επαναλάβει τα λόγια της αρκετές φορέςμέχρι να τον δει να ανοίγει με δυσκολία λίγο τα μάτια του.

Ο ηλικιωμένος που είχε υποστεί ένα βαρύ καρδιακό επεισόδιο, κοίταξε προς το μέρος του στρατιωτικού. Άπλωσε το χέρι του. Ο νεαρός άντρας το έπιασε με τα δυο του χέρια και το έσφιξε δυνατά προσπαθώντας να του δώσει ένα μήνυμα αγάπης και ενθάρρυνσης.

Η νοσοκόμα του έφερε μια καρέκλα για να μπορέσει να καθίσει δίπλα του στο κρεβάτι.

Όλη την νύχτα ο νεαρός στρατιωτικός έμεινε καθισμένος σε αυτή την καρέκλα, σε αυτόν τον μισοσκότεινο θάλαμο. Μέχρι το πρωί ο νεαρός δεν έφυγε καθόλου από το πλάι του. Του κρατούσε το χέρι και τον ενθάρρυνε με λόγια αγάπης και αισιοδοξίας.

Δεν ήταν λίγες εκείνες οι φορές που η νοσοκόμα μπήκε στον θάλαμο και του πρότεινε να φύγει για λίγο, για να ξεκουραστεί. Εκείνος κάθε φορά το αρνήθηκε ευγενικά.

Ο νεαρός ήταν προσηλωμένος τόσο στον άρρωστο ηλικιωμένο, που ούτε καν έδινε σημασία στα γέλια και στις ομιλίες γιατρών και νοσηλευτών που ακούγονταν από το διάδρομο. Δεν του αποσπούσαν την προσοχή ούτε οι κραυγές πόνου και τα βογκητά των ασθενών από τους διπλανούς θαλάμους. Όλο το βράδυ μιλούσε στον ετοιμοθάνατο ηλικιωμένο χωρίς όμως να παίρνει καμία απάντηση. Μόνο κάποιες φορές ένιωθε το παγωμένο χέρι του ηλικιωμένου που προσπαθούσε να του σφίξει το δικό του.

Την αυγή ο ηλικιωμένος πέθανε. Ο νεαρός στρατιωτικός άφησε το άψυχο χέρι του και πήγε να ειδοποιήσει τη νοσοκόμα. Στη συνέχεια επέστρεψε στον θάλαμο, στάθηκε όρθιος πάνω από το κρεβάτι του και την περίμενε να έρθει.

Όταν εκείνη ήρθε, άρχισε να του λέει λόγια παρηγοριάς και συμπάθειας. Ο νεαρός άντρας όμως την διέκοψε.

«Ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος;» την ρώτησε.

Η νοσοκόμα τρόμαξε. «Ήταν ο πατέρας σου», του απάντησε.

«Όχι, δεν ήταν,» της είπε εκείνος. «Ποτέ δεν τον έχω ξαναδεί στη ζωή μου.»

«Τότε γιατί δεν είπες κάτι όταν σε οδήγησα σ “αυτόν;»

«Κατάλαβα αμέσως ότι είχατε κάνει λάθος. Κατάλαβα όμως επίσης ότι αυτός ο άνθρωπος χρειάζονταν τον γιο του και ο γιος του δεν ήταν εδώ. Όταν συνειδητοποίησα πόσο άρρωστος ήταν, δεν μπορούσα να του πω την αλήθεια. Δεν μπορούσα να του στερήσω τον γιο του τις τελευταίες του στιγμές.

Με έστειλαν εδώ για να ενημερώσω κάποιον άλλο κύριο ότι ο γιος του σκοτώθηκε σε μια στρατιωτική άσκηση.Κάποιον κύριο Γουίλιαμ Γκρέι. Ποιο ήταν το όνομα του ηλικιωμένου που πέθανε;»

Η νοσοκόμα συγκινημένη του απάντησε: «Γουίλιαμ Γκρέι…»


Αυτή η ιστορία μου  έφερε στο μυαλό τους ηλικιωμένους που βρίσκονται πολλές φορές, μονοί και ταλαιπωρημένοι σε κάποιο οίκο ευγηρίας. Θαυμάζω τους ανθρώπους που συνεισφέρουν εθελοντικά σε αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη. Όχι μόνο υλικά αλλά κυρίως ψυχικά. 
Τι όμορφες ψυχές έχουν αυτοί ο άνθρωποι που δίνουν λίγο από την χρόνο τους. Ένα σφίξιμο του χεριού , μια παρηγορητική κουβέντα , ή απλά η υπομονή και το ενδιαφέρον γι αυτά που έχουν να πουν, είναι συχνά αρκετά για να νιώσουν καλυτέρα οι ηλικιωμένοι που βρίσκονται στα γηροκομεία, αλλά και γενικά.




Άλλωστε οι βασικές ανάγκες του ανθρώπου είναι πάντα οι ίδιες όπως επίσης  και η βιολογική εξέλιξη του. Μια μέρα και οι νέοι θα γίνουμε ηλικιωμένοι. Πολύ πιθανών με ενοχλητικές συνήθειες και κουραστικά καμώματα  για τους άλλους  γύρω μας. Θα υπάρχουν παιδιά και νέοι που δεν θα είναι υπομονετικοί και ανεκτικοί απέναντι μας (όπως ίσως συμβαίνει και σε εμάς τώρα) και δεν θα μπορούν να καταλάβουν το χάσμα που αναπόφευκτα θα υπάρχει μεταξύ μας.

 Γι αυτό θα ήταν πολύ ωφέλιμο να  προσπαθήσουμε να τα  θυμόμαστε  αυτά την επομένη φορά που θα συναντήσουμε κάποιο ηλικιωμένο άτομο, συγγενικό ή μη, και  να  το αντιμετωπίσουμε όπως θα θέλαμε να αντιμετωπίσουν και εμάς αύριο μεθαύριο.

 Με αποδοχή,  κατανόηση και υπομονή.  


Καλό βράδυ

1 σχόλιο:

  1. Μια πραγματικά συγκινητική ιστορία! Ένα παράδειγμα ανθρώπου που θα πρέπει να έχουμε ως πρότυπο. Η αγάπη χρειάζεται ανιδιοτέλεια όπως άλλωστε βλέπουμε και σε αυτήν την ιστορία. Το να νοιάζεσαι για κάποιον δεν σημαίνει ότι έχεις και συγγενικούς δεσμούς πάντα με αυτόν. Μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που βλέπεις για πρώτη φορά ή που ξέρεις χρόνια. Δεν έχω κάτι άλλο α πω....νομίζω τα λέει όλα το κείμενο. Χαίρομαι που κατάφερες να βρεις αυτήν την ιστορία και να την μοιραστείς με εμάς και αυτό γιατί μας θυμίζεις πράγματα και αξίες που ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ!
    Καλό σου μεσημέρι, Rose !

    ΑπάντησηΔιαγραφή